|
De Pijn
Ik ben de pijn, ik ben de gewonde liefde,
ik kom als het donker is en als het nog licht is,
maak ik het donker.
Ik ben de pijn, de pijn die niet wordt aanvaard,
ik ben al afgewezen voor ik mij aandien.
Ik ben een miskend signaal, een onbekende realiteit.
Ik verberg me in allerlei uitingen,
soms onder woede, soms onder spot, soms onder haat,
soms onder onverschilligheid, soms onder verveling,
allemaal pantsers om het hart waar ik verblijf.
Ik ben de wondenergie van het hart
waar de liefde zetelt.
Het hart is de uitstraler van de liefde.
Het hart wat die liefde eens vol vertrouwen
heeft gegeven aan een gewone blindgeslagen
mensenwereld, die alleen maar kon afwijzen in schrik
en pijn en het daarmee verwondde, dat het zich ook
blind moest maken en ongevoelig,
waardoor het ook van die wereld werd,
koud, hard en afgesloten,
bang voor de warmte van de liefde
die immers als enige het hart bereiken kan
en het ontroert en tot beweging brengt.
Maar wanneer dat bewegen haar bezeert,
omdat het oude wonden bloeden doet,
is het dan vreemd dat zij zich hard maakt?
Ik ben de pijn,
ik ben de teruggekaatste hartenergie,
om mij te onwijken, om mij niet te voelen,
verdoven de mensen zich met haat,
met spot, met kou,
kortom met alles wat mij draaglijk schijnt te maken.
Ik ben de pijn, om mij ben je in slaap,
om mij wil je niet wakker worden,
om mij verhard je steeds je hart,
waardoor je het contact verliest,
met je innerlijke liefde, met de energie van je hart,
de stralende energie die altijd genezend is.
In contact zijn met die energie is:
zijn in vertrouwen,
zijn in overgave,
zijn als een kind, open en vrijmoedig.
Ik ben de pijn, je wilt me niet, je lijdt me niet.
Ach, wilde je me in liefde verdragen,
me voelen en lijden met open hart,
geestelijk en lichamelijk,
ik zou genezend voor je zijn.
In liefde verdragen betekent:
mij willen voelen, mij willen lijden,
mij aanvaarden zoals ik ben.
Het betekent:
toe willen geven dat je me verborgen houdt
onder je woede of kilte.
Ik ben de pijn, mij willen verdragen wil zeggen
dat je mij in mijn schrilheid,
mijn schrijnende waarheid wil erkennen en lijden,
ik ben niet zoet, ik ben verschrikkelijk.
Ik ben de pijn, niets meer en niets minder.
Wie mij in zichzelf vindt, voelt en ervaart
....... geneest.
Ik ben de pijn,
wanneer je me toelaat, dan kom ik en ga ik
als het water van de zee, in golven.
Wanneer je me nog niet kent,
zul je bang voor me zijn, bang dat ik je overspoel,
dat je zult verdrinken in een zee van verdriet,
je eigen zee van niet geweende tranen.
Verzamel moed!
Leer me kennen en leer in mij je
"bewuste zijn" te behouden.
Maak contact met je kou, waarin je mij gevangen
houdt en steeds weer gevangen neemt.
LAAT JE ONTROEREN, LAAT JE BEROEREN,
KOM IN BEWEGING, SMELT HET IJS,
SMELT DE GESTOLDE ZEE VAN JE TRANEN
EN HUIL ME UIT,
TRAAN VOOR TRAAN, SNIK VOOR SNIK,
TOTDAT JE LEEG VAN ME BENT,
ZOALS EEN LENTELUCHT LEEG VAN WOLKEN
KAN ZIJN NA DE REGEN.
En deel mij, oh deel mij,
ik ben het waard geopenbaard te worden,
ik ben het grootste geschenk dat je iemand kan geven,
ik ben de energie van je hart,
de energie die andere harten kan beroeren
en tot leven brengen,
laat me zijn, laat me zien, aan wie van je houdt
en wees niet bang voor je gevoelens
"klein" en "kwetsbaar".
Laat mij, deel mij,
huil mij uit bij iemand die je je vertrouwen
durft te geven,
iemand die je tranen kan verdragen
en bij je blijven kan terwijl je lijdt.
Maar koester mij niet,
dan word ik een dwaalspoor,
roep mij niet op,
ik zou verstikkend zijn.
Geef je over wanneer ik me aandien
en ontdek me in de wijze waarop je me afweert,
in je woede, je spot, je haat, je onverschilligheid,
je verveling....... en dat is:
worstelen met je trots, dat is:
vechten met een draak, telkens weer!
Ik ben de pijn, ik ben jouw pijn,
je waar en hoe dan ook aangedaan.
Ik ben je gewonde liefde die op genezing wacht.
Ik ben de enge poort waardoor je tot je leven komt
en dat betekent:
Tot je liefde !!!
| 
Ben je een Tulp? Klik 
Ben je een Margriet? Klik 
Ben je een Viooltje? Klik 
Ben je een Vergeet-me-nietje?
